Aktualności

List do wspólnot rodzinnych 158 – konspekt i słowo Pary Krajowej

Droga Wspólnoto,

(Klikając na obrazek zostaniesz przekierowany do konspektu spotkania na kwiecień 2020)

 

Praca jest jednym z tych aspektów, aspektem odwiecznym i pierwszoplanowym, zawsze aktualnym i wciąż na nowo domagającym się, by o niej myśleć i świadczyć. Coraz to nowe bowiem powstają pytania i problemy, coraz nowe rodzą się nadzieje, ale także obawy i zagrożenia, związane z tym podstawowym wymiarem ludzkiego bytowania, z którego życie człowieka jest zbudowane na co dzień, z którego czerpie właściwą sobie godność — ale w którym zawiera się zarazem nieustająca miara ludzkiego trudu, cierpienia, a także krzywdy i niesprawiedliwości, sięgających głęboko w życie społeczne w obrębie poszczególnych narodów i w zakresie międzynarodowym” – tak o pracy w życiu człowieka pisał prawie 40. lat temu św. Jan Paweł II w encyklice „Laborem exercens”. Już wtedy nasz Rodak mówił nie tylko o nadziejach, ale także o zagrożeniach z nią związanych. Temat numeru naszego kwartalnika dotyka pracoholizmu. Spróbujmy zobaczyć, jak to wygląda w naszym życiu małżeńskim i rodzinnym – jakie miejsce zajmuje w nim praca? jak do niej podchodzimy? na ile praca nie przesłania nam innych wartości? Zastanówmy się, czy nasze podejście do pracy, w kontekście różnych aspektów rozumienia Krucjaty, nie jest dla nas czymś, co realizujemy w sposób, który nas zniewala? Może warto przy okazji tego tematu jeszcze raz, a może po raz pierwszy, wczytać się w encyklikę Jana Pawła II o pracy ludzkiej (LINK). Może dla niejednej osoby jej tekst oraz podjęte pod wpływem lektury działania będą duchowym darem dla Jana Pawła II na dzień jego urodzin.

Praca jest także miejscem uświęcania się, drogą do świętości świeckich. O tym, między innymi, w swoim słowie wspominał jeden z prelegentów tegorocznej Kongregacji Odpowiedzialnych – o. Adam Schulz SJ. Słowa mówiące, że przyszłość Kościoła należy do świeckich żyjących żywą wiarą, z jednej strony wywołały wśród słuchaczy aplauz wyrażony oklaskami, ale z drugiej strony z pewnością są wyzwaniem dla nas wszystkich. Zachęcamy do wysłuchania całego wystąpienia O. Adama oraz innych niezwykle ciekawych wystąpień przybliżających i rozwijających temat kolejnego roku formacyjnego „Dojrzałość w Chrystusie” (nagrania: LINK1 oraz LINK2)

Skoro pojawiła się już zapowiedź tematu nowego roku pracy, to warto wspomnieć, że tegoroczny cykl spotkań miesięcznych kręgu wokół hasła: „Wolni i wyzwalający” dopełnia zamieszczona w kwartalniku deklaracja Krucjaty Wyzwolenia Człowieka – być może dla jednych będzie zachętą do tego, by ją złożyć jako dar na najbliższym Dniu Wspólnoty, ale nie trzeba czekać na jakieś wyjątkowe wydarzenia czy okoliczności. Ten dar miłości nie potrzebuje nadzwyczajności. Jeśli natomiast jestem już członkiem Krucjaty Wyzwolenia Człowieka, to może ta deklaracja być zaproszeniem do rozmowy z osobą, która jeszcze tego dzieła nie podjęła, która może się waha, która stawia pytania,… – hasło KWC: „Nie lękajcie się!” zaprasza do działania, a nie do stagnacji czy bierności. Hasło to było także bliskie sercu św. Jana Pawła II – wielokrotnie je powtarzał, zachęcając do działania i wolności. Może więc „wyrzeczenie się wszystkiego, co uwłacza ludzkiej godności” być kolejnym darem urodzinowym dla naszego Świętego Rodaka.

Całość numeru dopełniają stałe tematy:

  • w cyklu: „Liturgia i życie” – czas na sakrament małżeństwa;
  • w „Katechumenacie rodzinnym” tym razem o budowaniu więzi z dziećmi;
  • „Nauczanie Kościoła” nawiązuje do ostatnich dokumentów papieża Franciszka – do listu apostolskiego ustanawiającego Niedzielę Słowa Bożego „Aperuit illis” oraz do adhortacji „Querida Amazonia”;
  • w ramach życia naszej Wspólnoty i przygotowywania się do jej 50-lecia przyjrzymy się początkom Domowego Kościoła w archidiecezji białostockiej;
  • świadectwa nie tylko z rekolekcji otwierają nas na postawę „dawania siebie w posiadaniu siebie”.

Niech czas Wielkiego Postu oraz zbliżającego się Triduum Paschalnego pozwoli nam na nowo odkryć MIŁOŚĆ, która przychodzi w geście umywania nóg, wyszydzenia, zdrady, ale także w radości zmartwychwstania. Niech ta radość promienieje na cały okres paschalny!

Katarzyna i Paweł Maciejewscy
para krajowa Domowego Kościoła

ks. Krzysztof Łapiński
moderator krajowy Domowego Kościoła

Słowo na czas epidemii. Moderator Diecezjalny i Para diecezjalna.

„Prowadź mnie w prawdzie według Twych pouczeń,

Boże i Zbawco, w Tobie mam nadzieję”. ( Ps 25, 5)

 

Słowa zaczerpnięte z dzisiejszego psalmu responsoryjnego dodają nam siły i odwagi aby trwać na modlitwie w tym wyjątkowym i trudnym czasie. Jako wspólnota Domowego Kościoła gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie, jesteśmy jeszcze mocniej wezwani do umacniania i pogłębiania naszej wiary, umacniania miłości w małżeństwie i rodzinie oraz pokładania nadziei w Trójjedynym Bogu. „Każdy dzień jest próbą wiary. Każdego dnia musimy odpowiedzieć na wezwanie Boże, które zawarte jest w różnych sytuacjach, w różnych próbach i różnych doświadczeniach” – przypomina sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki.

Ten czas epidemii, czas kwarantanny jest dla nas wyzwaniem. I chociaż rejonowe dni wspólnoty i spotkania kręgu zostają zawieszone to wykorzystajmy tę okazję aby pogłębiać naszą relacje z Panem Bogiem oraz w małżeństwie i rodzinie. Namiot spotkania, lektura Pisma Świętego niech będzie naszym pokarmem duchowym każdego dnia. Modlitwa małżeńska, rodzinna niech pomaga budować wspólnotę Miłości i Pokoju,  słowami które mogą nas prowadzić w tym czasie są „Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich”. (Mt 18, 20). Dialog małżeński i reguła życia są kolejną szansą aby się przemieniać do czego wzywa nas również czas Wielkiego Postu.

W tym wyjątkowym czasie niech nasze domy stają się żywym Domowym Kościołem, nie bójmy się uczestnictwa duchowego we Mszy Świętej (szczególnie gdy w domu są dzieci i osoby starsze i osłabione przez różne choroby).

Jako Para Diecezjalna i Moderator Diecezjalny obejmujemy Was naszą modlitwą i wsparciem duchowym.  

 

Zachęcamy też do refleksji nad listem Pary Krajowej

 

jak również  Moderatora Generalnego RŚŻ

45 Kongregacja Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie.

 

Częstochowa 28.02- 1.03.2020

 

Częstochowa 28.02- 1.03.2020

„Co roku Ruch Światło-Życie gromadzi się na Jasnej Górze na tzw. Kongregacji Odpowiedzialnych. Ona wiąże się rozważaniem na określony temat, który wcześniej jest rozeznawany we wspólnocie, i który później, przez cały rok formacyjny, dopełnia nasz program.

Około 900 osób z Ruchu zgromadziło się na Jasnej Górze. Naszą diecezję  reprezentowali:  Ks. Krzysztof Kwiatkowski Diecezjalny Moderator Ruchu Światło- Życie , Moderatorka ……..  i cztery osoby z formacji młodzieżowej . Domowy Kościół reprezentowali: Ks. Dominik Żelazko Moderator diecezjalny Domowego Kościoła, Para diecezjalna Beata i Andrzej Werescy  oraz  dwie pary Elżbieta  Czesław Wielebowie i Wiesława  Mirosław  Bąkowie. Odpowiedzialni  za Ruch w skali Kraju  zadbali o profesjonalne przygotowanie  programu spotkania i jego przebieg .   Był z nami obecny  i nadawał ton i znaczenie   świadectwa swoją postawą Ks. bp Krzysztof  Włodarczyk, delegat Episkopatu ds. Ruchu.

W zbliżającym  się roku hasłem, które będziemy rozważać i w ten sposób pogłębiać relację z Chrystusem i bliźnimi są słowa „Dojrzałość w Chrystusie” . W oparciu o te słowa odbywały się poszczególne wykłady na tej Kongregacji. W sobotę  usłyszeliśmy o dojrzałości ludzi świeckich, kapłanów i dojrzałości osób konsekrowanych. A w niedzielę między innymi  bardzo konkretny wykład przybliżył nam  Dojrzałą osobowość  kard. Stefana Wyszyńskiego. Po wykładzie  jesteśmy pewni , ze te treści  musiały wybrzmieć nie tylko z powodu  zbliżającej się Jego beatyfikacji ale również dlatego , że życie Ks Kard jest bardzo mocnym świadectwem  w rozumieniu tematu roku formacji.

Wszyscy stwierdziliśmy, że kościół w formacji Ruchu  przeprowadza nas teraz poprzez oczyszczenie  w procesie stawania się ludźmi wolnymi  a przyszłym roku ukaże   bardzo konkretną drogę  upodabniania się do Chrystusa , zjednoczenia z Chrystusem.

Podsumowując mówiliśmy:

Andrzej – dojrzałość w Chrystusie to również kształtowanie osobowości w oparciu o cnoty : czystość – człowiek zintegrowany, ubóstwo – to nie nędza i dziadostwo ale wolność wewnętrzna w posiadaniu, posłuszeństwo – szukanie, rozpoznawanie i wierność woli Bożej.

Beatka – Dojrzałość w Chrystusie jest  świętością . Tym który nas uświęca jest Jezus . Nasza obecność ma uświęcać innych. Ważne są w nas przymioty : profesjonalizm, etyczność i wewnętrzna wolność w zmaganiu się z zagrożeniami Mirek- Nasza wspólnota Ruchu to Szkoła Chrystusa w której trwa nieustannie proces upodobniana się do Lidera- Jezusa Chrystusa.

Czesiu – Tylko permanentna i rzetelna formacja może  nas samych formować i uzdalniać do świadectwa . Posiadać siebie w dawaniu siebie.

Ela  – dojrzałość w Chrystusie wiąże się z bezinteresowną służbą Chrystusowi w drugim człowieku . Snuła bardzo dojrzale refleksje nad służbą w swoim życiu.

Wiesia – ks Kardynał Wyszyński człowiek dojrzały w Chrystusie . Miarą Jego dojrzałości  dyscyplina ducha 6 godzi modlitwy codziennej, lektura duchowa , sakramenty. Nigdy nie zaniedbał brewiarza. dyscyplina ciała post , spacery ,ćwiczenia. Dyscyplina Miłości wobec innych. Im bardziej ktoś był dla niego przykry tym więcej się za niego modlił. Dyscyplina pracy. Pracował dużo ale wszystko było poukładane samosycypliną . W pracy łączył odwagę z roztropnością . Był dla wszystkich OJCEM . Przy boku Ojca dziecko czuje się dobrze . Tak czuli się przy kardynale inni . Nie uciekał od świata , Jego świat nie męczył w nim odkrywał Miłość Stwórcy.

Oto kilka refleksji.

Ksiądz  Marek Sędek , Moderator krajowy naświetlił obraz Człowieka dojrzałego p w świetle nauczania Ks Franciszka Blachnickiego.

Ksiądz bp Wisław Śmigiel w homilii mówił do nas między innymi  „Życie w wierze od pierwszych wieków Kościoła było kształtowane przez trzy zasadnicze czynniki, które są obecne w Ruchu Światło-Życie i do nich nieustannie musimy powracać, a mianowicie: przez słowo Boga zapisane na kartach Pisma Świętego i przyjęte przez człowieka, przez Liturgię, a przede wszystkim przez Eucharystię, która jest źródłem i szczytem życia Kościoła i naszego życia, i przez wspólnotę, czyli relację do braci i sióstr. Nie można tych wymiarów rozdzielać . One mocno budują w nas świadomość dojrzałości W Chrystusie .  Szczególnie podziękowania  skierował  Ks. Biskup do Domowego Kościoła . Mówiąc jak ważna jest dzisiaj zdrowa rodzina i jej świadectwo. Mówił  o tym że rodziny Domowego Kościoła są zielonym światłem w tunelu dla dzisiejszego świata pełnego wielorakich kryzysów i zagrożeń.

Ksiądz bp Krzysztof  Włodarczyk, mówił  „Trzecim aspektem nauczania ks. Blachnickiego /założyciela/ w Ruchu Światło-Życie jest diakonia, czyli konkretna służba, czyli wyrażanie wobec świata tego, czego się uczę, czego sam doświadczam, nie zostawianie tego dla siebie. I promieniuję wokół siebie nie tylko przez samo słowo, ale autentyzm życia wiarą, czyli dawanie świadectwa. To jest to posłanie, które każdy członek Ruchu Światło-Życie wypełnia. Ale oczywiście ks. Blachnicki mówił, że budujemy Kościół przez wspólnotę, bo Ruch Światło-Życie sam dla siebie nie jest ruchem, nie jest tylko elitą dla elity, nie jest jakąś enklawą, tylko przez ten Ruch ks. Blachnicki zamierzał zbudować wspólnotę Kościoła, która będzie żyła wiarą, która będzie wobec siebie dawała świadectwo życia .Chciałbym życzyć Wam i sobie odwagi, odwagi budowania relacji z Jezusem, ale też radości, która się z tego rodzi, i odwagi wyjścia do świata, żeby nie zostawić tego skarbu wiary dla siebie”.

To tylko niektóre bardzo ważne  słowa zapadające w nasze serca i umysły podczas kongregacji.

 

Znak i piosenka roku to dwa ważne symbole roku formacyjnego. Znak roku widnieje na wydawanych materiałach związanych z tematyką roku, jest prezentowany na oazowych świecach, towarzyszy oazowiczom nie tylko w czasie wakacyjnych rekolekcji.

Tegoroczny znak roku „Dojrzałość w Chrystusie” składa się z dwóch zasadniczych elementów. Pierwszym jest drzewo, którego kształt i symbolika została odwzorowana z instalacji znajdującej się na grobowcu naszego założyciela ks. Franciszka Blachnickiego (w 2021 roku będziemy obchodzić 100. rocznicę urodzin Ojca). Drugim Ziemia – świat. Drzewo, które jest „drzewem życia”, wpisane jest w ziemię, ale jego korzenie są poza światem – w Bogu. Gałęzie oplatają ziemię, rozprzestrzeniają się w różnych kierunkach. Dojrzałość to misja, świadectwo, życie światłem, trwanie we wspólnocie i jedności, której symbolem jest znajdujący się w środku znak naszego Ruchu.

Piosenka roku została wyłoniona w konkursie, którego organizatorem była Centralna Diakonia Muzyczna. Spośród 13 przesłanych propozycji została wybrana jedna, która będzie nam towarzyszyła w nadchodzącym roku formacyjnym.

Piosenką roku OŻK 2020 będzie kompozycja Aleksandry i Krzysztofa Rębaczów z diecezji bydgoskiej „Dojrzałość w Chrystusie” . Poniżej prezentujemy nagranie piosenki, jej słowa i nuty. Autorom piosenki roku gratulujemy.

 

 

 DOJRZAŁOŚĆ W CHRYSTUSIE
1. Kiedy grzesząc błądzę i w ciemności trwam /e G D
Ty jedyny, Panie, drogę znasz. /e G A
Weź moje życie i poprowadź mnie, /h fis G D
Bym w Duchu Świętym mógł nowy narodzić się. /e G A D

Ref. Daj mi swego Ducha, napełnij mnie /G A
Twoją łaską, Panie. Amen! /G A
W Twej miłości, Chryste, dojrzewać chcę, /G A
Tobie chwałę oddać i cześć. /G A D

Daj mi swego Ducha, napełnij mnie /e D G A
Twoją łaską, Panie. Amen! /e D A
W Twej miłości, Chryste, dojrzewać chcę, /e D G A
Tobie chwałę oddać i cześć. /G A D

  1. Moją drogę znaczysz światłem Twoich słów
    I do syta karmisz Ciałem swym.
    Darem wspólnoty umacniasz mnie, bym
    Z innymi wzrastać mógł, kiedy brakuje sił.

Ref. Daj mi swego Ducha…

  1. Ty wyzwalasz radość i usuwasz lęk,
    Bym o Tobie świadczył życiem swym.
    Na mojej drodze spotykam Twój krzyż,
    Przez który uczysz mnie dla innych darem być.

Ref. Daj mi swego Ducha…

Coda: Kiedy niepewność przysłania mi cel /h A fis E
Niech wola Twa staje się! /h A fis H

Ref. Daj mi swego Ducha, napełnij mnie /E fis
Twoją łaską, Panie. Amen! /A H
W Twej miłości, Chryste, dojrzewać chcę, /E fis
Tobie chwałę oddać i cześć. /A H E

Daj mi swego Ducha, napełnij mnie /E fis
Twoją łaską, Panie. Amen! /A H
W Twej miłości, Chryste, dojrzewać chcę, /E fis
Tobie chwałę oddać i cześć. /A H E

 

 

Rekolekcje tematyczne w Sandomierzu – „dialog małżeński”. 13 do 15.03.2020

Oaza Rekolekcyjna Animatorów Rodzin I st. w Sandomierzu.

 

Tegoroczny ORAR I st. odbył się w Diecezjalnym Centrum Kultury, Edukacji i Formacji Chrześcijańskiej „QUO VADIS” w Sandomierzu w dniach 29.01 – 02.02.2020 r. Uczestniczyły w nim 24 małżeństwa i 26 dzieci z diecezji krakowskiej, warszawsko-praskiej, toruńskiej, warszawskiej, włocławskiej, lubelskiej, łowickiej, rzeszowskiej i sandomierskiej.

Celem tych rekolekcji było pogłębienie zrozumienia istoty i zadań oraz duchowości  Domowego Kościoła gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie, czerpiącego też obficie z doświadczeń Ruchu Equipes Notre Dame. W czasie katechez i homilii  Ksiądz Moderator przedstawił  wizję Żywego Kościoła, koncentrującą się wokół czterech idei: Światło-Życie, Nowy Człowiek, Nowa Wspólnota i Nowa Kultura.

Człowiek żyjący charyzmatem Światło-Życie, a więc realizujący w swoim życiu zasadę jedności między poznaną prawdą i postępowaniem, kształtuje w sobie postawę Nowego Człowieka, czyli osiąga zdolność „posiadania siebie w dawaniu siebie”. Grupa nowych ludzi spotykająca się w imię Chrystusa na czytaniu Biblii i modlitwie, podejmująca wysiłek przemiany swojego życia oraz uczestnicząca razem we Mszy św. tworzy Nową Wspólnotę. Nowy Człowiek, wchodzący w Nową Wspólnotę z Bogiem i z braćmi, tworzy Nową Kulturę. Nowa Kultura przenika wartościami chrześcijańskimi wszystkie dziedziny życia i zmierza do budowania nowego, lepszego świata. Praktycznym wyrazem Nowej Kultury proponowanym przez Ruch Światło-Życie jest Krucjata Wyzwolenia Człowieka. Krucjata Wyzwolenia Człowieka jest programem działania, który ma na celu przezwyciężenie wszystkiego co zagraża godności  osoby i poniża zdrowe obyczaje społeczne.

Dużym przeżyciem dla uczestników była modlitwa małżeńska przed wystawionym Najświętszym Sakramentem. Małżonkowie na nowo uświadomili sobie, że Bóg jest z nimi tu i teraz, ale też poprzez sakramentalne małżeństwo jest stale obecny wśród nich. Zapragnęli stanąć w całej prawdzie przed Nim i sobą nawzajem, najpierw przepraszając współmałżonka, a następnie Pana Boga za wszystko co nie budowało miłości małżeńskiej. Modlitwę zakończyło radosne dziękczynienie  za wspólną drogę do świętości w jedności ze współmałżonkiem.

Dzieląc się darami doświadczonymi podczas Szkoły Modlitwy małżonkowie podkreślali, że bardzo głęboko zapadły im w serca słowa księdza Franciszka Blachnickiego o modlitwie osobistej: „…nie zrozumiał istoty Ruchu ten, kto nie wprowadził w swoje życie praktyki Namiotu Spotkania.”

Na rekolekcjach nie mogło  zabraknąć  spaceru po Sandomierzu, po którym oprowadził i bardzo ciekawie i z wielką pasją opowiedział Jurek Łatka. Na spacerze spotkaliśmy ks. bpa Krzysztofa Nitkiewicza, który bardzo chętnie stanął z nami do wspólnej fotografii i pozdrowił wszystkich uczestników rekolekcji.

W czasie Godziny świadectwa małżeństwa dzieliły się owocami rekolekcji, które potwierdziły, że tworzyliśmy piękną wspólnotę rekolekcyjną zjednoczoną w Duchu Świętym, pełną radości, miłości i pokoju.

Zakończenie naszych rekolekcji przypadło w Święto Ofiarowania Pańskiego. W tym dniu Kościół obchodzi również  Dzień  Życia Konsekrowanego. Święto to stało się inspiracją dla uczestników rekolekcji, by odwiedzić Siostry Klaryski modlące się w pobliskim  klasztorze.

Dziękujemy Panu Bogu za błogosławiony czas tych rekolekcji. Dziękujemy Księdzu Moderatorowi Arturowi Dyjakowi za piękną i jakże głęboką posługę kapłańską, parze rejonowej Danusi i Jurkowi Łatkom za współprowadzenie, posługę w diakonii muzycznej i trud organizacji tych rekolekcji, niezastąpionej  diakonii  wychowawczej  Ludmile i Krzysztofowi Czechom, Ewie Tarkowskiej, Marcie, Karolinie i Agnieszce  za troskę o dzieci oraz wszystkim rodzinom uczestniczącym – za budowanie wspólnoty i otwarte serca na Ducha św. i siebie wzajemnie.

Chwała Panu!

Prowadzący – Stanisława i Ryszard Szymonikowie.

 

Świadectwo uczestników rekolekcji

Alleluja. Uczestnictwo w kolejnych Rekolekcjach Formacyjnych odbytych w dniach 29.01-02.02. 2020 r.w Sandomierzu, sprawiły ogromną przemianę w naszych sercach. Przeżywając je razem, kolejny raz uświadomiliśmy sobie jak ważny jest w naszym życiu małżeńskim Jezus Chrystus – nasza światłość, którą spotykamy w codziennym Namiocie Spotkania (osobistej modlitwy). By stanąć twarzą w twarz z naszym Panem, aby rozeznać Jego wolę. Za sprawą Ducha Świętego rozeznaliśmy że Pan Bóg oczekuje od nas czegoś więcej. Powołuje nas przez inne osoby do działania w naszym życiu i we Wspólnocie Domowego Kościoła. Stawia na naszej drodze takich ludzi, przez których nas uzdalnia. Będąc kilka dni we Wspólnocie Rekolekcyjnej, człowiek doświadcza miłości i obecności Boga w drugim człowieku.

Chwała Panu!

Dorota i Adam Ferencowie.

 

GALERIA ZDJĘĆ Z REKOLEKCJI