Aktualności

Zakończyliśmy rok pracy w Duchu: Wolni i wyzawlający.

 

INNE ZAKOŃCZENIE

Wcześniejsze zakończenia lat pracy były dużym wydarzeniem na miarę całej diecezji i mamy wciąż ogromną nadzieję, że po czasie odmienności wrócimy do „nowej normalności”. W tym roku mieliśmy okazję, może i wymuszoną okolicznościami, zakończyć rok pracy w mniejszych, Rejonowych grupach. Ufamy Opatrzności Bożej, że ta wie ku czemu nas prowadzi, mało tego wie lepiej od nas jaką drogą trzeba iść. To, że coś wydarzyło się inaczej wcale nie oznacza, że wydarzyło się gorzej. Warto wyjaśnić, że forma tegorocznego zakończenia roku pracy została rozeznana i zaakceptowana na Kręgu Centralnym i poprzez Kręgi Diecezjalne i Pary Rejonowe doprowadzona 20 czerwca 2020 roku do skutku.

Tak wyglądało zakończenie roku pracy w Rejonie II Stalowa Wola – popatrzmy.

 

 

Nieodmiennie jednak przy takiej okazji pojawiają się wspomnienia, podsumowania, czynimy jakiś przegląd, dokonujemy rozliczenia. Dla młodszych par takie wydarzenie, to wciąż nowe doświadczenie, dla starszych to kilkunasty lub wręcz kilkudziesiąty koniec roku formacyjnego. Warto i trzeba przy tej okazji postawić sobie kilka pytań. One same cisną się na usta by je zadać! 

 

  • Jaki ten rok był, poza tym że, z całą pewnością był i wciąż jeszcze jest inny od poprzednich?
  • Co udało się mi/nam zrobić dla wzrostu naszego małżeństwa?
  • Co powinienem/powinniśmy kontynuować lub porzucić?
  • Co udało mi/nam się dla wspólnoty i we wspólnocie zrobić?
  • Czy i jak udało się mi/nam wyjść do świata z przesłaniem Chrystusa wyzwalającego?
  • Jak poszerzył się mój/nasz horyzont patrzenia i przeżywania wiary?
  • Jak zamierzam/zamierzamy pracować dalej nad sobą/nami również w relacji z Bogiem?
  • Co muszę/musimy zmienić, poprawić, rozwinąć, podjąć?

 

Wakacje mają (średnio) osiem tygodni i gdyby chcieć odpowiedzieć sobie samemu i w małżeństwie na jedno z postawionych powyżej pytań w tygodniu, tak uczciwie i prawdziwie je do końca rozeznać, może to być bardzo pomocne, odkrywcze i motywujące. Szukajmy raczej tych dobrych stron i dobrych odpowiedzi i rozwijajmy jak się tylko da, właśnie to dobro. Ono pojawiło się po to, by zostać jeszcze raz dostrzeżone, zrozumiane, by jeszcze raz Was ucieszyć i zachęcić to kroczenia dalej i głębiej w kierunku, który pokazuje. I nie muszą to być „niestworzone” historie o „złotym sezamie”. Wielkie potrafią być małe rzeczy. Naprawdę!!! Gdy powie ktoś: udało mi się przeczytać czytanie na wspólnotowej mszy, a tak się bałem/am – nie odmówię kolejnym razem. Upiekłam placka na dzień wspólnoty, upiekę go jeszcze raz. Byłem w Uhercach – pojadę ponownie, byliśmy na rekolekcjach – chcę to powtórzyć, udało mi się przeczytać ewangelię św. .., przeczytam kolejną. Zrozumiałem na spotkaniu to, że … – a może ktoś napisał o tym książkę, a może coś na ten temat powiedział ks. Blachnicki. Ten dialog wyszedł nam świetnie … powtarzajmy go regularnie. Najlepiej modli mi się z żoną na adoracji, mimo że oboje wtedy milczymy … chodźmy na nią co tydzień. Tak utwierdza się dobro, które tylko tego potrzebuje by się rozwinąć, bo o rozwój dba już ktoś inny.

WAKACJE

Decyzją Kręgu Centralnego zakomunikowaną przez Parę Krajową Domowego Kościoła w tym roku nie odbędą się rekolekcje w formie przewidzianej dla naszego Ruchu na żadnym z poziomów stopni formacyjnych. Jeszcze raz zachęcamy do zapoznania się z treścią listu, jaki w maju również pod kątem formy i sposobu przeżywania tego proponuje nam Krąg Centralny. To naprawdę szeroka propozycja i gdyby chcieć wybrać tylko niektóre z sugerowanych możliwości, efekt z pewnością będzie budujący. Zacytujmy:

 

Wykorzystajmy ten czas na umocnienie jedności małżeńskiej. Podejmijmy z gorliwością wszystkie zobowiązania, a zwłaszcza te, z którymi mamy największą trudność, na które być może w normalnym trybie życia brakuje czasu i siły. Ten czas to także swoista „szkoła życia”– i nie chodzi tu o cykl konferencji, ale o naukę bycia razem na co dzień, w małżeństwie i rodzinie. Przypomnijmy sobie, jak ważnym na każdych rekolekcjach jest dla nas czas dla rodziny (uczestnicy często proszą, by było go jak najwięcej i aby go przedłużać). Teraz mamy ten czas podarowany – tylko od nas zależy, jak go wykorzystamy. Zadbajmy o wzajemne relacje – jeżeli nawet nie uda się gdzieś wyjechać w gronie rodziny, wykorzystajmy możliwość spacerów w najbliższej okolicy, wspólnej zabawy czy posiłków. Niech to będą nasze„wyprawy otwartych oczu”, gdzie wspólnie odkryjemy Boga w pięknie przyrody i doświadczymy Bożego działania.

 

OŚRODEK W UHERCACH MINERALNYCH

Nadal potrzebuje naszego wsparcia, naszego wysiłku, naszej ofiarności – oraz naszej pracy. Zarówno ks. moderator Dominik Żelazko jak i para diecezjalna, ale i pozostałe osoby mocno zaangażowane w toczący się proces modernizacji i rozbudowy ośrodka, przy każdej okazji i na każdym miejscu o te właśnie proszą i apelują. Przez cały lipiec będą trwały prace. Warto dopytać na jakiej zasadzie, w jakim zakresie i kiedy mogę/możemy pomóc, przyjechać. Para diecezjalna, ale i Marian Indyk, Mirosław Bąk czy Czesław Wieleba są najlepiej zorientowanymi w temacie osobami. Nie odmówią udzielenia odpowiedzi na pytania. 

Poniżej najbardziej aktualna prezentacja tego „co w Uhercach piszczy”.

 

 

Zaproszenie do Nowenny przed uroczystością Zesłania Ducha Świętego

Drodzy Przyjaciele Domowego Kościoła
Diecezji Sandomierskiej

Już za kilka dni będziemy przeżywali Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego wraz z Apostołami będziemy wpatrywali się w Niebo gdzie przebywa Chrystus. Przez kolejne dni obecnego tygodnia kiedy czytamy i zanurzamy się w Ewangelii z dnia która jest naszym darem i pokarmem duchowym, słyszymy zapowiedzi i obietnice Zesłania Ducha Świętego. Dobrze wiemy ze zostaliśmy umocnieni darami Ducha Świętego w momencie naszego Chrztu Świętego i Bierzmowania.

Jednak wydarzenia tego wyjątkowego czasu epidemii i kwarantanny wymagają nowego otwarcia się na Dary Ducha Świętego, ponieważ niektórzy z naszych sióstr i braci przebywają zamknięci jak Apostołowie w wieczerniku. Oni potrzebują naszego wsparcia, naszego świadectwa. Ewangelii głoszonej przez nas słowem, czynem i życiem.

Mamy nadzieję, że przeczytaliście i przyjęliście już List Kręgu Centralnego który jest dla Nas wszystkim ogromnym wsparciem i pomocą w tym trudnym czasie. Po raz kolejny jesteśmy wezwani jako wspólnota do budowania wspólnoty kościoła domowego w naszych rodzinach. Nie jest łatwą dla nikogo decyzja o odwołaniu tegorocznych rekolekcji wakacyjnych, szczególnie dla małżeństw które chciały po raz pierwszy uczestniczyć w rekolekcjach I stopnia. Mocno wierzymy i ufamy że już za kilkanaście tygodniu spotkamy się na wspólnie przeżywanych rekolekcjach weekendowych.

Jako wyzwanie i piękną propozycje przyjmujemy propozycje „Rekolekcji Domowych”, które w zasadzie już trwają od początku Wielkiego Postu, jednak spróbujmy aby w każdej rodzinie Domowego Kościoła nie zabrakło solidnej realizacji naszych zobowiązań, dzielenia się Ewangelią, czy rodzinnej „wyprawy otwartych oczu”.

Zachęcamy aby w miarę możliwości także odbywały się spotkania poszczególnych kręgów w formie wirtualnej. Niech to spotkanie będzie okazją do wzajemnego dzielenia się owocami naszej codziennej pracy duchowej.

Jako Para Diecezjalna wraz z moderatorem pragniemy zaprosić Was do uroczystego przeżywania nowenny przez Zesłaniem Ducha Świętego. Zachęcamy do codziennego trwania na modlitwie nowenny, w kościele, poprzez transmisje czy indywidualną modlitwę w gronie rodzinnym czy małżeństwie. Przekazujemy również tekst nowenny na każdy dzień.

Z pamięcią modlitewną o każdym małżeństwie i rodzinie.

Moderator Diecezjalny DK Para Diecezjalna DK
Ks. Dominik Żelazko Beata i Andrzej Werescy

PROPONOWANE TEKSTY MODLITWY DO POBRANIA

List Kręgu Centralnego – maj 2020

(klikając w powyższy obrazek zostaniecie przeniesieni do treści listu)

 

Droga Wspólnoto! Przekazujemy list kręgu centralnego na ten szczególny czas, kiedy to z powodu panującej pandemii tak wiele spraw w naszych rodzinach i Domowym Kościele funkcjonuje inaczej. Niech jego słowa będą wsparciem i umocnieniem na drodze formacji.   List KC-maj 2020 List kręgu centralnego DK do wszystkich, którzy tworzą wspólnotę Domowego Kościoła W drodze przez pustynię ku dojrzałości w Chrystusie Kiedy w gronie odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie, na przełomie lutego i marca, spotkaliśmy się na Jasnej Górze.

 

Wszystkim rodzinom i kapłanom życzymy wytrwałości w drodze przez pustynię ku dojrzałości w Chrystusie, krąg centralny Domowego Kościoła:

Katarzyna i Paweł Maciejewscy – para krajowa DK
ks. Krzysztof Łapiński – moderator krajowy DK
Iwona i Andrzej Bernachowie – para filialna krakowska
Beata i Jarosław Bernatowicz – para filialna warszawska
Jolanta i Krzysztof Gawinowie – para filialna śląska
Małgorzata i Tomasz Kasprowicz – para filialna poznańska
Bożena i Hubert Pietrasowie – para filialna lubelska
Dorota i Jacek Skowrońscy – para filialna pelplińska
Renata i Dariusz Borkowscy – skarbnicy DK
Elżbieta Kozyra i Maria Różycka – sekretariat DK

8 maja 2020 r., w uroczystość św. Stanisława Biskupa, patrona KWC

Domowy Kościół – kapłanom diecezji na Wielki Czwartek

Życzenia Wielkanocne

Triduum Paschalne w rodzinie w czasach pandemii

 

Drogie Rodziny Domowego Kościoła!

Z pewnością nikt z nas jeszcze kilka tygodni temu nie przypuszczał, że tegoroczne Triduum Paschalne, a szczególnie to, co stanowi jego istotę, czyli liturgia, będzie tak a nie inaczej celebrowane i tym samym przeżywane przez każdego z nas. Jednak bez względu na sytuację i okoliczności jedna prawda pozostaje niezmienna: Chrystus prawdziwie zmartwychwstał! Mimo lęków, niepokojów, trudności – w tym roku też doświadczymy radości ze zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią i grzechem. Nikt i nic tej radości nie może nam odebrać! Od nas zależy, na ile otworzymy się na to doświadczenie.

Dla nas wszystkich jest to też czas szczególnej realizacji katechumenatu rodzinnego – jednego z celów formacji naszego Ruchu. Być może jak nigdy dotąd mamy okazję wdrażać najpierw siebie, a potem nasze dzieci w życie słowem Bożym jako słowem życia, w życie modlitwy, w odkrywanie sakramentów w innym wymierzę niż zazwyczaj. Może właśnie teraz jest ten czas, by postawa służby, świadectwa i gotowości do przemiany życia, mogła być praktykowana wobec najbliższych. Teraz jest szczególny czas, by nasze rodziny stały się prawdziwymi Kościołami domowymi.

Ufamy, że większość z tych spośród nas, którzy nie mają możliwości uczestnictwa w Eucharystii, już znalazła dla siebie transmisję oraz odpowiedni czas i miejsce, by ją godnie i owocnie przeżyć. Dla tych, którzy szukają jeszcze podpowiedzi, albo chcą zainspirować dzieci, polecamy krótki materiał, który warto obejrzeć z dziećmi, a później z nimi o tym porozmawiać i wprowadzić w życie: LINK na pewno przyda się także w okresie Triduum Paschalnego.

Oprócz transmisji liturgii Triduum Paschalnego i liturgii godzin, którą wielu modli się na co dzień (a jeśli nie, to na czas Triduum warto w tę modlitwę Kościoła się włączyć), warto zadbać o jeszcze inne elementy, które ten najważniejszy okres liturgiczny pozwolą nam przeżyć. Wiele podpowiedzi znajdziemy w internecie – oto przykładowe z nich:

  • Pascha z ojcem Franciszkiem (LINK) słowa naszego Założyciela (konferencje, homilie) w wersji tekstowej oraz audio odnoszące się do przeżywanego okresu liturgicznego.
  • Święta w domu : https://swietawdomu.pl/ 

 

Spróbujmy na nowo odkryć wartość rytuałów rodzinnych – z pewnością znajdują się na półkach w wielu naszych domach.

My ze swej strony pragniemy podzielić się tym, co zostało zapisane między innymi w podręczniku „Triduum Paschalne” oraz w pierwszych numerach „Domowego Kościołach. Listu do wspólnot rodzinnych” redagowanych przez ks. Franciszka Blachnickiego.

Co proponuje nam formacja Ruchu:

  • ukończenie porządków do Mszy Świętej Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek (także w tych obecnych warunkach warto o tym pamiętać);
  • Wielki Czwartek – przygotowanie agapy wielkoczwartkowej z białym obrusem, świecą i Pismem Świętym; usługiwanie do stołu przez mężczyzn; rozpoczęcie agapy od przeczytania fragmentu mowy pożegnalnej Jezusa: J 15,1-10; zakończenie fragmentem modlitwy arcykapłańskiej: J 17,1-4; zastanowienie się (może w tym pomóc np. dialog rodzinny), na co przeznaczyć naszą jałmużnę wielkopostną – może któreś z dzieł związanych teraz z ratowaniem zdrowia i życia jest właśnie tym, które warto by wesprzeć; pamięć o kapłanach (moderatorach, duszpasterzach) wyrażona w modlitwie, dobrym słowie, może jakiejś (zdalnej?) pomocy – wszak dla nich to też jest trudne doświadczenie;
  • Wielki Piątek – wyeksponowanie krzyża; jeśli to możliwe zgromadzenie się na modlitwie o godz. 15.00; czuwanie przy krzyżu;
  • Wielka Sobota – w dniu wyciszenia porozmawiać na temat chrztu świętego – kiedy, w jakim kościele odbył się chrzest święty, kto był szafarzem sakramentu, rodzicami chrzestnymi, dlaczego rodzice takie a nie inne imię wybrali dla swego dziecka – można powiedzieć o znaczeniu tego imienia, patronie z chrztu świętego; taki czas może być okazją do modlitwy dziękczynnej za dar tego sakramentu oraz za bliskie osoby.

Modlitwę można ukształtować w oparciu o nieszpory; po czytaniu prowadzący mówi: „Dziękujmy teraz Panu za nowe imię każdego z nas otrzymane na chrzcie i za płynące z niego powołanie”.
Każdy mówi po kolei:  Ja,……………………. (wymienia imię z chrztu), dziękuję za…………………………………
(np. Ja, Jerzy, dziękuję za powołanie do świętości w małżeństwie i za przykład rycerskiej postawy mojego patrona).
Po modlitwie dziękczynnej śpiewa się „Magnificat”, a do próśb, na końcu, można dodać modlitwę wstawienniczą na wzór litanii do Wszystkich Świętych. Każdy wymienia imię swojego patrona z chrztu, dodając krótkie zdanie, które go charakteryzuje, np. Święty Stanisławie, biskupie, który byłeś wierny Bogu do końca pomimo prześladowań. Ciebie prosimy…  Wszyscy odpowiadają: „Módl się za nami”.

  • Wigilia Paschalna – należy pamiętać o świecy od chrztu świętego oraz o białym elemencie stroju (bluzka, koszula) na znak białej szaty chrzcielnej;
  • Niedziela Zmartwychwstania – uroczyste śniadanie wielkanocne z rodzinnym paschałem (towarzyszącym wspólnym posiłkom przez cały okres wielkanocny), barankiem wielkanocnym z chorągiewką oraz święconką; umieszczenie na krzyżu czerwonej stuły (wstążki) dla zaznaczenia okresu wielkanocnego; śniadanie rozpoczynamy zapaleniem rodzinnego paschału i modlitwą zaproponowaną przez miejscowego biskupa lub znalezioną w proponowanych materiałach;
  • dialog małżeński – może czas Triduum lub oktawy wielkanocnej być dobrym czasem do przeprowadzenia comiesięcznego dialogu małżeńskiego; wielu z nas się lęka o przyszłość, rodzinę, pracę… – może warto powrócić do tekstów ks. Blachnickiego oraz pytań zawartych w marcowym spotkaniu kręgu „Nie lękajcie się”

Każda nasza rodzina ma inną sytuację, inne możliwości czasowe, inne warunki życiowe, dlatego też powyższe propozycje są tylko małymi podpowiedziami – każdy musi sam wybrać to, co jest najlepsze na ten etap życia naszej rodziny, pamiętając, że Triduum Paschalne jest szczytem roku liturgicznego😊.

Niech w tym wszystkim prowadzi nas światło Ducha Świętego, wielkie zaufanie Bożej Opatrzności, nadzieja płynąca z miłosierdzia Bożego oraz opieka Niepokalanej.

Z darem modlitwy, szczególnie o 20.30 i nadzieją na spotkania,
Katarzyna i Paweł Maciejewscy
para krajowa

 

 

(Materiały na Wielki Czwartek)

 

(Materiały na Wielki Piątek)

 

 

(Materiały na Wielką Sobotę)

List do wspólnot rodzinnych 158 – konspekt i słowo Pary Krajowej

Droga Wspólnoto,

(Klikając na obrazek zostaniesz przekierowany do konspektu spotkania na kwiecień 2020)

 

Praca jest jednym z tych aspektów, aspektem odwiecznym i pierwszoplanowym, zawsze aktualnym i wciąż na nowo domagającym się, by o niej myśleć i świadczyć. Coraz to nowe bowiem powstają pytania i problemy, coraz nowe rodzą się nadzieje, ale także obawy i zagrożenia, związane z tym podstawowym wymiarem ludzkiego bytowania, z którego życie człowieka jest zbudowane na co dzień, z którego czerpie właściwą sobie godność — ale w którym zawiera się zarazem nieustająca miara ludzkiego trudu, cierpienia, a także krzywdy i niesprawiedliwości, sięgających głęboko w życie społeczne w obrębie poszczególnych narodów i w zakresie międzynarodowym” – tak o pracy w życiu człowieka pisał prawie 40. lat temu św. Jan Paweł II w encyklice „Laborem exercens”. Już wtedy nasz Rodak mówił nie tylko o nadziejach, ale także o zagrożeniach z nią związanych. Temat numeru naszego kwartalnika dotyka pracoholizmu. Spróbujmy zobaczyć, jak to wygląda w naszym życiu małżeńskim i rodzinnym – jakie miejsce zajmuje w nim praca? jak do niej podchodzimy? na ile praca nie przesłania nam innych wartości? Zastanówmy się, czy nasze podejście do pracy, w kontekście różnych aspektów rozumienia Krucjaty, nie jest dla nas czymś, co realizujemy w sposób, który nas zniewala? Może warto przy okazji tego tematu jeszcze raz, a może po raz pierwszy, wczytać się w encyklikę Jana Pawła II o pracy ludzkiej (LINK). Może dla niejednej osoby jej tekst oraz podjęte pod wpływem lektury działania będą duchowym darem dla Jana Pawła II na dzień jego urodzin.

Praca jest także miejscem uświęcania się, drogą do świętości świeckich. O tym, między innymi, w swoim słowie wspominał jeden z prelegentów tegorocznej Kongregacji Odpowiedzialnych – o. Adam Schulz SJ. Słowa mówiące, że przyszłość Kościoła należy do świeckich żyjących żywą wiarą, z jednej strony wywołały wśród słuchaczy aplauz wyrażony oklaskami, ale z drugiej strony z pewnością są wyzwaniem dla nas wszystkich. Zachęcamy do wysłuchania całego wystąpienia O. Adama oraz innych niezwykle ciekawych wystąpień przybliżających i rozwijających temat kolejnego roku formacyjnego „Dojrzałość w Chrystusie” (nagrania: LINK1 oraz LINK2)

Skoro pojawiła się już zapowiedź tematu nowego roku pracy, to warto wspomnieć, że tegoroczny cykl spotkań miesięcznych kręgu wokół hasła: „Wolni i wyzwalający” dopełnia zamieszczona w kwartalniku deklaracja Krucjaty Wyzwolenia Człowieka – być może dla jednych będzie zachętą do tego, by ją złożyć jako dar na najbliższym Dniu Wspólnoty, ale nie trzeba czekać na jakieś wyjątkowe wydarzenia czy okoliczności. Ten dar miłości nie potrzebuje nadzwyczajności. Jeśli natomiast jestem już członkiem Krucjaty Wyzwolenia Człowieka, to może ta deklaracja być zaproszeniem do rozmowy z osobą, która jeszcze tego dzieła nie podjęła, która może się waha, która stawia pytania,… – hasło KWC: „Nie lękajcie się!” zaprasza do działania, a nie do stagnacji czy bierności. Hasło to było także bliskie sercu św. Jana Pawła II – wielokrotnie je powtarzał, zachęcając do działania i wolności. Może więc „wyrzeczenie się wszystkiego, co uwłacza ludzkiej godności” być kolejnym darem urodzinowym dla naszego Świętego Rodaka.

Całość numeru dopełniają stałe tematy:

  • w cyklu: „Liturgia i życie” – czas na sakrament małżeństwa;
  • w „Katechumenacie rodzinnym” tym razem o budowaniu więzi z dziećmi;
  • „Nauczanie Kościoła” nawiązuje do ostatnich dokumentów papieża Franciszka – do listu apostolskiego ustanawiającego Niedzielę Słowa Bożego „Aperuit illis” oraz do adhortacji „Querida Amazonia”;
  • w ramach życia naszej Wspólnoty i przygotowywania się do jej 50-lecia przyjrzymy się początkom Domowego Kościoła w archidiecezji białostockiej;
  • świadectwa nie tylko z rekolekcji otwierają nas na postawę „dawania siebie w posiadaniu siebie”.

Niech czas Wielkiego Postu oraz zbliżającego się Triduum Paschalnego pozwoli nam na nowo odkryć MIŁOŚĆ, która przychodzi w geście umywania nóg, wyszydzenia, zdrady, ale także w radości zmartwychwstania. Niech ta radość promienieje na cały okres paschalny!

Katarzyna i Paweł Maciejewscy
para krajowa Domowego Kościoła

ks. Krzysztof Łapiński
moderator krajowy Domowego Kościoła

Słowo na czas epidemii. Moderator Diecezjalny i Para diecezjalna.

„Prowadź mnie w prawdzie według Twych pouczeń,

Boże i Zbawco, w Tobie mam nadzieję”. ( Ps 25, 5)

 

Słowa zaczerpnięte z dzisiejszego psalmu responsoryjnego dodają nam siły i odwagi aby trwać na modlitwie w tym wyjątkowym i trudnym czasie. Jako wspólnota Domowego Kościoła gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie, jesteśmy jeszcze mocniej wezwani do umacniania i pogłębiania naszej wiary, umacniania miłości w małżeństwie i rodzinie oraz pokładania nadziei w Trójjedynym Bogu. „Każdy dzień jest próbą wiary. Każdego dnia musimy odpowiedzieć na wezwanie Boże, które zawarte jest w różnych sytuacjach, w różnych próbach i różnych doświadczeniach” – przypomina sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki.

Ten czas epidemii, czas kwarantanny jest dla nas wyzwaniem. I chociaż rejonowe dni wspólnoty i spotkania kręgu zostają zawieszone to wykorzystajmy tę okazję aby pogłębiać naszą relacje z Panem Bogiem oraz w małżeństwie i rodzinie. Namiot spotkania, lektura Pisma Świętego niech będzie naszym pokarmem duchowym każdego dnia. Modlitwa małżeńska, rodzinna niech pomaga budować wspólnotę Miłości i Pokoju,  słowami które mogą nas prowadzić w tym czasie są „Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich”. (Mt 18, 20). Dialog małżeński i reguła życia są kolejną szansą aby się przemieniać do czego wzywa nas również czas Wielkiego Postu.

W tym wyjątkowym czasie niech nasze domy stają się żywym Domowym Kościołem, nie bójmy się uczestnictwa duchowego we Mszy Świętej (szczególnie gdy w domu są dzieci i osoby starsze i osłabione przez różne choroby).

Jako Para Diecezjalna i Moderator Diecezjalny obejmujemy Was naszą modlitwą i wsparciem duchowym.  

 

Zachęcamy też do refleksji nad listem Pary Krajowej

 

jak również  Moderatora Generalnego RŚŻ

45 Kongregacja Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie.

 

Częstochowa 28.02- 1.03.2020

 

Częstochowa 28.02- 1.03.2020

„Co roku Ruch Światło-Życie gromadzi się na Jasnej Górze na tzw. Kongregacji Odpowiedzialnych. Ona wiąże się rozważaniem na określony temat, który wcześniej jest rozeznawany we wspólnocie, i który później, przez cały rok formacyjny, dopełnia nasz program.

Około 900 osób z Ruchu zgromadziło się na Jasnej Górze. Naszą diecezję  reprezentowali:  Ks. Krzysztof Kwiatkowski Diecezjalny Moderator Ruchu Światło- Życie , Moderatorka ……..  i cztery osoby z formacji młodzieżowej . Domowy Kościół reprezentowali: Ks. Dominik Żelazko Moderator diecezjalny Domowego Kościoła, Para diecezjalna Beata i Andrzej Werescy  oraz  dwie pary Elżbieta  Czesław Wielebowie i Wiesława  Mirosław  Bąkowie. Odpowiedzialni  za Ruch w skali Kraju  zadbali o profesjonalne przygotowanie  programu spotkania i jego przebieg .   Był z nami obecny  i nadawał ton i znaczenie   świadectwa swoją postawą Ks. bp Krzysztof  Włodarczyk, delegat Episkopatu ds. Ruchu.

W zbliżającym  się roku hasłem, które będziemy rozważać i w ten sposób pogłębiać relację z Chrystusem i bliźnimi są słowa „Dojrzałość w Chrystusie” . W oparciu o te słowa odbywały się poszczególne wykłady na tej Kongregacji. W sobotę  usłyszeliśmy o dojrzałości ludzi świeckich, kapłanów i dojrzałości osób konsekrowanych. A w niedzielę między innymi  bardzo konkretny wykład przybliżył nam  Dojrzałą osobowość  kard. Stefana Wyszyńskiego. Po wykładzie  jesteśmy pewni , ze te treści  musiały wybrzmieć nie tylko z powodu  zbliżającej się Jego beatyfikacji ale również dlatego , że życie Ks Kard jest bardzo mocnym świadectwem  w rozumieniu tematu roku formacji.

Wszyscy stwierdziliśmy, że kościół w formacji Ruchu  przeprowadza nas teraz poprzez oczyszczenie  w procesie stawania się ludźmi wolnymi  a przyszłym roku ukaże   bardzo konkretną drogę  upodabniania się do Chrystusa , zjednoczenia z Chrystusem.

Podsumowując mówiliśmy:

Andrzej – dojrzałość w Chrystusie to również kształtowanie osobowości w oparciu o cnoty : czystość – człowiek zintegrowany, ubóstwo – to nie nędza i dziadostwo ale wolność wewnętrzna w posiadaniu, posłuszeństwo – szukanie, rozpoznawanie i wierność woli Bożej.

Beatka – Dojrzałość w Chrystusie jest  świętością . Tym który nas uświęca jest Jezus . Nasza obecność ma uświęcać innych. Ważne są w nas przymioty : profesjonalizm, etyczność i wewnętrzna wolność w zmaganiu się z zagrożeniami Mirek- Nasza wspólnota Ruchu to Szkoła Chrystusa w której trwa nieustannie proces upodobniana się do Lidera- Jezusa Chrystusa.

Czesiu – Tylko permanentna i rzetelna formacja może  nas samych formować i uzdalniać do świadectwa . Posiadać siebie w dawaniu siebie.

Ela  – dojrzałość w Chrystusie wiąże się z bezinteresowną służbą Chrystusowi w drugim człowieku . Snuła bardzo dojrzale refleksje nad służbą w swoim życiu.

Wiesia – ks Kardynał Wyszyński człowiek dojrzały w Chrystusie . Miarą Jego dojrzałości  dyscyplina ducha 6 godzi modlitwy codziennej, lektura duchowa , sakramenty. Nigdy nie zaniedbał brewiarza. dyscyplina ciała post , spacery ,ćwiczenia. Dyscyplina Miłości wobec innych. Im bardziej ktoś był dla niego przykry tym więcej się za niego modlił. Dyscyplina pracy. Pracował dużo ale wszystko było poukładane samosycypliną . W pracy łączył odwagę z roztropnością . Był dla wszystkich OJCEM . Przy boku Ojca dziecko czuje się dobrze . Tak czuli się przy kardynale inni . Nie uciekał od świata , Jego świat nie męczył w nim odkrywał Miłość Stwórcy.

Oto kilka refleksji.

Ksiądz  Marek Sędek , Moderator krajowy naświetlił obraz Człowieka dojrzałego p w świetle nauczania Ks Franciszka Blachnickiego.

Ksiądz bp Wisław Śmigiel w homilii mówił do nas między innymi  „Życie w wierze od pierwszych wieków Kościoła było kształtowane przez trzy zasadnicze czynniki, które są obecne w Ruchu Światło-Życie i do nich nieustannie musimy powracać, a mianowicie: przez słowo Boga zapisane na kartach Pisma Świętego i przyjęte przez człowieka, przez Liturgię, a przede wszystkim przez Eucharystię, która jest źródłem i szczytem życia Kościoła i naszego życia, i przez wspólnotę, czyli relację do braci i sióstr. Nie można tych wymiarów rozdzielać . One mocno budują w nas świadomość dojrzałości W Chrystusie .  Szczególnie podziękowania  skierował  Ks. Biskup do Domowego Kościoła . Mówiąc jak ważna jest dzisiaj zdrowa rodzina i jej świadectwo. Mówił  o tym że rodziny Domowego Kościoła są zielonym światłem w tunelu dla dzisiejszego świata pełnego wielorakich kryzysów i zagrożeń.

Ksiądz bp Krzysztof  Włodarczyk, mówił  „Trzecim aspektem nauczania ks. Blachnickiego /założyciela/ w Ruchu Światło-Życie jest diakonia, czyli konkretna służba, czyli wyrażanie wobec świata tego, czego się uczę, czego sam doświadczam, nie zostawianie tego dla siebie. I promieniuję wokół siebie nie tylko przez samo słowo, ale autentyzm życia wiarą, czyli dawanie świadectwa. To jest to posłanie, które każdy członek Ruchu Światło-Życie wypełnia. Ale oczywiście ks. Blachnicki mówił, że budujemy Kościół przez wspólnotę, bo Ruch Światło-Życie sam dla siebie nie jest ruchem, nie jest tylko elitą dla elity, nie jest jakąś enklawą, tylko przez ten Ruch ks. Blachnicki zamierzał zbudować wspólnotę Kościoła, która będzie żyła wiarą, która będzie wobec siebie dawała świadectwo życia .Chciałbym życzyć Wam i sobie odwagi, odwagi budowania relacji z Jezusem, ale też radości, która się z tego rodzi, i odwagi wyjścia do świata, żeby nie zostawić tego skarbu wiary dla siebie”.

To tylko niektóre bardzo ważne  słowa zapadające w nasze serca i umysły podczas kongregacji.

 

Znak i piosenka roku to dwa ważne symbole roku formacyjnego. Znak roku widnieje na wydawanych materiałach związanych z tematyką roku, jest prezentowany na oazowych świecach, towarzyszy oazowiczom nie tylko w czasie wakacyjnych rekolekcji.

Tegoroczny znak roku „Dojrzałość w Chrystusie” składa się z dwóch zasadniczych elementów. Pierwszym jest drzewo, którego kształt i symbolika została odwzorowana z instalacji znajdującej się na grobowcu naszego założyciela ks. Franciszka Blachnickiego (w 2021 roku będziemy obchodzić 100. rocznicę urodzin Ojca). Drugim Ziemia – świat. Drzewo, które jest „drzewem życia”, wpisane jest w ziemię, ale jego korzenie są poza światem – w Bogu. Gałęzie oplatają ziemię, rozprzestrzeniają się w różnych kierunkach. Dojrzałość to misja, świadectwo, życie światłem, trwanie we wspólnocie i jedności, której symbolem jest znajdujący się w środku znak naszego Ruchu.

Piosenka roku została wyłoniona w konkursie, którego organizatorem była Centralna Diakonia Muzyczna. Spośród 13 przesłanych propozycji została wybrana jedna, która będzie nam towarzyszyła w nadchodzącym roku formacyjnym.

Piosenką roku OŻK 2020 będzie kompozycja Aleksandry i Krzysztofa Rębaczów z diecezji bydgoskiej „Dojrzałość w Chrystusie” . Poniżej prezentujemy nagranie piosenki, jej słowa i nuty. Autorom piosenki roku gratulujemy.

 

 

 DOJRZAŁOŚĆ W CHRYSTUSIE
1. Kiedy grzesząc błądzę i w ciemności trwam /e G D
Ty jedyny, Panie, drogę znasz. /e G A
Weź moje życie i poprowadź mnie, /h fis G D
Bym w Duchu Świętym mógł nowy narodzić się. /e G A D

Ref. Daj mi swego Ducha, napełnij mnie /G A
Twoją łaską, Panie. Amen! /G A
W Twej miłości, Chryste, dojrzewać chcę, /G A
Tobie chwałę oddać i cześć. /G A D

Daj mi swego Ducha, napełnij mnie /e D G A
Twoją łaską, Panie. Amen! /e D A
W Twej miłości, Chryste, dojrzewać chcę, /e D G A
Tobie chwałę oddać i cześć. /G A D

  1. Moją drogę znaczysz światłem Twoich słów
    I do syta karmisz Ciałem swym.
    Darem wspólnoty umacniasz mnie, bym
    Z innymi wzrastać mógł, kiedy brakuje sił.

Ref. Daj mi swego Ducha…

  1. Ty wyzwalasz radość i usuwasz lęk,
    Bym o Tobie świadczył życiem swym.
    Na mojej drodze spotykam Twój krzyż,
    Przez który uczysz mnie dla innych darem być.

Ref. Daj mi swego Ducha…

Coda: Kiedy niepewność przysłania mi cel /h A fis E
Niech wola Twa staje się! /h A fis H

Ref. Daj mi swego Ducha, napełnij mnie /E fis
Twoją łaską, Panie. Amen! /A H
W Twej miłości, Chryste, dojrzewać chcę, /E fis
Tobie chwałę oddać i cześć. /A H E

Daj mi swego Ducha, napełnij mnie /E fis
Twoją łaską, Panie. Amen! /A H
W Twej miłości, Chryste, dojrzewać chcę, /E fis
Tobie chwałę oddać i cześć. /A H E

 

 

Rekolekcje tematyczne w Sandomierzu – „dialog małżeński”. 13 do 15.03.2020